Boşluğa fısıldarken..

Afyon etmedim ki ben seni hiç.
Düşme diye göz pinarlarimdan kerelerce isirdim dudaklarimi,
Sırf eskime diye unuttu dilim tüm lisanları.
Tek göz yüreğimde adının yankısı döverken kulak zarimi.
Delirmemek için ayı güneşe güneşi aya diktim.
Şişelerin dibinde sızana kadar hasretim,
İçtim yokluğunu.
Gün denen farketmeze uyandim.
Çok katlı betonlar kavlince öderken ucretimi,
Cebimde kuruşlar bileğimde prangayla yol aldım hiç bitmezliğine.
Baktım ölemiyorum,
Kardım kattım metaforlarımı,
Varlığına astığım tüm kutsallarımı,
Çaldım merihin katman katman yüzüne.
Ne mavisi kaldı Denizin
Ne de Güneşin sarı sıcağı..

                               Anlamı kalmıyor bazen aldığın günlük kalorinin,
                               Günlük adım sayının ve dahi vücut balansın için sarfettiğin bir çok şeyin.
                               Cam kenarından ayıramadığın uçak biletinin,
                               Enflasyonu aşamamış maaş zammının,
                               Bedeni tükenmiş o uzun boğazlı harika çizmenin,
                               Bol limonlu yeşil çaylı detoks suların kalmıyor anlamı.
                               Anlamı kalmıyor,
                               Hep de hafta sonuna denk gelen yağmurlu havaların,
                               Amirinin çektiği azarın,
                               Hasretini çektiğin bilmem kaç taşlı parmak prangalarının,
                               Bir kaşık suda kopardığın fırtınaların da.
                               Kalmıyor anlamı..