Kalmadı.
Ne bir yüz,
Ne bir ten,
Ne net bir anı,
Ne bir renk,
Ne tanımaya deger bir koku.
Bu sogukkanlı nötrlüğüm..
Korkuyorum!
Oldugum yerden değil ama daha ne olurundan korkuyorum.
Dinlediğim şarkılar, izlediğim filmler, baktığım resimler bir insan zerresine dokunamıyor artık.
Vardıgım kırk yama hayatıma yedi derecelik astigmat görüşten kalan yalnızca.
Bulanık,
Silik,
Özensiz,
Hizasız,
Ve de önceliksiz.
Ben!
Yıllarca kapı kapı hakikat dilenen,
Ugruna umutlarını,
Masumiyetini,
Sevgisini, sevgilisini,
Cinsini ve hatta cinsiyetini satan ben.
Deger miydi dememek için arkamı döndüğüm saygıdeger feda ettiklerim!
Mevlaya emanetsiniz deri değiştirir gibi ardımda yıgdıgım soykalarımla.
Oyle bir yerdeyim şimdi.
Farketmiyor biri diğerinden.
Kartelamdaki renkler terhis oldu bir bir.
Bir adım var.
Bir kaç da sıfatım, tercih olmaksızın iliştirdikleriniz.
Kitaplarım var aklı selimime sahip çıkan,
Hayretim baki hala, şükür.
Merakım var bir de kimlik kartım.
Kendi boşluğumda dönüşüyorum usulca.
Sakin, aşina, razıyım.
