Biri olmak.
Yalnızca herhangi biri olmak milyonlarcası içinde.
Bakınca fark edilmeyen, gorunce ayırt edilebilen belki.
Bu kadar basit, bu kadar yalın.
Renginden, dilinden, sesinden, susundan, ederinden, etmeyeninden azade.
Yekpare halde insan oluşu yeter olan,
Bir komün içinde huzurla var olabilmek!
Kuzeyden ve güneyden baktığım gök yüzü
Maviliğini koruyorken
Yeryüzündeki bu itiş kakış, bu var oluşuna savaş açma ve özünü reddetme hali
Bağrımda emniyetsizlik sebebi!
Kabullenmekten değil belki ama devam etmekten yoruldum.
Devam edecek olmamı gerektiren ne varsa bir çok şeyden aslında.
En çok da fark etmenin farklılık olmasından.
İnsan iki kere doğar.
Biri pürü pak bir ananın rahminden hayat bularak
Diğeri ise kendinden.
Hani sarp bir yokuş olan.
Ahestece biriken sancılarını cesaretin halatlarından aşağıya salarken,
Korkularını ve kaygılarını bir avazda çıkarıp kendinden,
Kabuksuz ve kendinden üryan yeni bir sana can vermek.
Bir vuslat anıdır ki
Bilsen nasıl adandım.
Bilsen nasıl vurur beni bu zaman.
Nitekim ayıklanıyorum.
Yerden ve de gökden!
Şeksiz ve şüphesiz, hiç olmadığım bir ciddiyetle,
Bir ufka vardım biliyorum.
Büyüyorum sevgilim..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder