Hepsi aynı renk.
Yaşadığım, yaşıyor olduğum ve müstakbellerim korkunç bir aynılıkta.
Furkanım ve hakimim yok.
İdeal imgemi oldurmaya çalıştıkça nur topu gibi bir nevrozum oluverdi.
Öyle ki!
Hakikat diye diye çöpe attığım gençliğim,
Yüreğime ekip durduğum fisebilllilahlarım,
Atomların boşluğuna mayaladığım aklı selimim,
Ölü doğurduğum bebeğim,
Yaşarken dayandığım sahipsizliğim,
Defne'min gözlerindeki kırılmış düşler,
Hepsi aynı renk.
Gariptir elbet!
Ton ton dinliyorken evreni,
Kulaklarım frekansları ustalıkla ayırıyorken,
Bir kahverengi bavulla uğurlanıyor olmak.
Mütemadiyyen vuslatsız bu yolda
Bir şey var ki!
Sakladım ve sakındım.
Hazdan, sesten, sustan, ardan, arsızdan, kavgadan, kahırdan.
Örselemeden alıkoydum, sardım ve tabi sarmaladım.
En değerlim,
En adandığım,
Tüm varoluşlardan ve renklerden azade,
Ölesiye bir haklılık, eşsiz bir gurula
Sol yanağımdaki çukurda güvende ve benimlesin artık.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder