Ne o kırmızılı körpe,
Ne kardaki kardelenim artık.
Hani o ikircikli yunus vardı.
Hatırlar mısın bilmem!
Gözlerimin içine baka baka fisebillilah diyişini.
Ben hiç unutmadım.
Razı oldum.
Sevmek öylesine bir şey değildi elbet.
Hamletteki Ofeyi tercih ederken sen,
Kadın olmayı öğrendim.
Yüreğime balyozlar inerken
Varolmayı öğrendiğim gibi.
Tüm şuursuzluğumu astım gençliğimin narin boynuna.
Çeşit çeşit rollerle yer alırken hikayelerde,
Arsız arsız dolaştım bedenleri.
Garipti.
Öylesine eğlendiler, öylesine şaşırdım.
Insanlar canım.
Milyonlarca desen, hani koca evrende bir nokta olmayan.
Mutluluk dediler çokça,
Anlık bir unutma hali.
Herneyse şimdi.
Bunca toz duman,
Bunca kara çala içinde,
Kendi kendimi bozdum, sonra da tamir ettim.
Yanmayan bedenleri yoluma mesken ettim.
Uzun lafın kısası,
Bıraktığın yerde ben çokça büyüdüm sevgilim.
Çokça da kabullendim.
Ama en çok özledim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder