Iste tam da bu noktada , bazen burun deliklerime dolan, bazen kulaklarimda fisilti olan çoğu zaman

 

da ayva tüğlerim de rüzgar olan anlarım ne bir surette ne bir kadehte ne de bir tabloda tüme

 

varamıyorlar..

Ölüyor muyum oluyor muyum bilmiyorum..

 Örumcek ağlarında soluklanıyor, çimenlerin senfonisini dinliyor ve kuarklarla dans ediyorum.

 Arınayım derken mevcut gerçeklikten evrenin hangi olasılığında vücut buldum bilmiyorum.

Lakin zaman yitti gitti.

Anlayamadığım , bu kara ve yorgun gözler hala benimle, hala bana bakıyor ararcasına, iştahla...

Hala insanlar ve yaralar!

İşte!

 

Tanrının mutlak zaferi; ben on uzeri n kere bilmiyorum..