İkirciklik

utanıyorum senden kendimden,
Ayarsız bir sevda çöreklendi yüreğime,
Bakma öyle!
Sen değil ,senin gibi değil...
Uslanmayı bilmemek bu,
Anlattığın gibi yaşamaya layık olmamak...

Şimdi at beni koynundaki pencerenden aşağı,
Yüzüm yok aynalara,
Aynadan baktığım sana,
Dönme sırtını diyememki!
Bırakma ellerimi tut bileklerimden ,
Ben insanım işte diyemem ki!

İçimde pişen acıya ortak ol,
Etime batanları temizle diyemem ki!
Ben kirliyim;
Battıkça batıyorum sen aldırma;
Sana varmayı beklerken,
Yüreğim takılı kaldı,çek çıkar diyemem ki!

Senin için sana doğru çıktığım yol,
Tutsaklığına prangalar çaktığım hasretim,
Aidiyetim,
Hiçliğim,
Söylemeye doyamadığım türküm,
selam olsun yaradana emanet oluşunuza...
Affet beni diyemem ki!

Yokluktan ebedi bir hayata adım atarken,
Ebedi bir yokluğa kelepçelendim,
Unut gitsin,
Sil baştan diyememki!
Elim kolum kalkmıyor,
Çağırma gelemem, bağışla bugünluk diyemem ki!

Sen demiştin bilirim,
Kaybolursun,
Ufalanırsın,
Uyanamazsın...
Dur Gitme diye...
Ve Ben,
Gittim.

Bırak kollarımı,
Kaldırma yığılmış bedenimi,
Ben kalkarım,
ya da kalakalırım öylece...
Ama sen,
Bakma yüzüme git;
Sana ait olan yüzüm yok artık...