Lacrimosa

Ardımın Hayaleti!

Haberin var mı?

İsmine öykünen bir yarıkla yaşıyorum şimdi.

Acıtan sancıtan ne varsa ayak izlerimde.

Tuhafim epeyce.

Ne başladığım cümleler nihayete erebilir,

Ne kurduğum hayaller ufkuma erişebilir oldu.

Henüz yokluğunu tarif edebilecek bir alfabem yokken,

O eylülün on beşi idi karanlığın yalnızca siyah olmadığını öğrendiğim.

Çok şey öğrendim!

Kaburga kemiklerim ayrılırken acıdan,

Yaşam içinde yaş almayı öğrendim.

Öğrendim;

Duymak için susmayı,

Görmek için arınmayı,

Bilmek için durmayı.

Yüklenip kendimi sırtıma kervanlarda yolcu, hanlarda hancı olmayı öğrendim.

Ve Sevgilim!

İçimden çıkan senler,

İçime çöreklenen benlerden öylesine gittiler ki!

Kütlem hacmimle buluştuğunda çıkana sığamayanım artık..