Körpem..

İncitmek kolay mesele,

Hep geri toplamayı merak ettim ben.İncindikten sonra?Yaşadıktan sonra?

İşte insanlardaki en büyük kayıp sonrası yok, olmamalı unutulmalı,Ne için?

Acıya bile bile kucak açmak için mi?

Hayat ağır , acı ama kendini içinde dozunda yaşayabiliyorsan problem yok,

Ne çok yanlız ne de çok kalabalık...

Ama kendi sesine uzaktan kulak vermeye basladınsa,

Ki ne yapacagını bilemicek kadar yabancılastıysan kendine işte o zaman tehlike,

Belki gitme , belki kalma vakti...

Umudum var demek güzel,

Herkese nasip olmaz umut etmek hiçliğe ,olmamaışlığa , olmayacagına ragmen umut etmek!

Zor,

Her adamın işi değil,

Kendini bilemek başkasından öte kendinde kalmak zor,

Utanabilmek yaptıklarından,

Gecmişinden sormak seni her zaman zor..

İnsanken zor...

İşte yanlızsan eğer tüm bunlardan dolayı,

Zaten hep yanlızdın demek lazım belkide,

Beklenti ne için?

Kim için?

Hasretini çektiğin senden baska ne olabilir ki , kendi yarattıklarında yaşar insan!

Adımların bilmem kaç insana sıkıca bağlıdır,

Bilmez insan yürür çokça...

Mutlu mu olmak lazım ki!

Avuclarında tuttugun serce birgün gidecek,

Korkmak lazım,

Dozunda endişe,

Dozunda korku yetmez mi insana!

İçinden ötesine, ötesnden içine dönmez mi insan,

Neden çabalar yörüngesinde...

Bilmez mi!

Dogdugu çaresizlikle ölecektir.

(Düşünüyorumm, yazmadan beceremiyorum...

Yemyeşil bir ceviz var aynada,

Kapkatı bir kabuk olacak zamanla, kendime laf dinletmek için vermediği yeterli zamanla hayatın...!)