ESHTER..

Bir damla düştü;

Koca bir çınarın rüzgarın bağrına tutunmuş son yeşiline..

Ağırlığınca meydan okurken;

Anımsadi yolları!

Tabiatınca sürekli giden,

Sise boğan geçmişi..

Ve köklenişini diplerinde kör düğümlerin..

Ne kaybetti ne özledi.

Dinledi usul usul yalnızlığı..

Aynılığın algısızlaştırmasına inat,

Kuru dallardan güneşe gülümseyen rengi farketti.

Yalnızlık ve "ben"..

Ne kadar iç içeydi oysa.

O ironik duygu harmanıyla büyülendi sonra,

Hissizliği kavraladı kıvırmları..

İlk defa arındı bağlarından,

Özelini genele zincirlemiş herşeyden..

Herkeste ölüp, hiçliğe doğmaktı bu.

Aydınlığa soyunup;

Korkunun ta kendisi olmaktı..

Bütünü arzulamaksızın bölünmekti parça parça,

Ve yolun sonunda kendine varmaktı..

Şimdi köklerine sızarken inceden bir hayat,

Yokluktaki varlık; varlıktaki sonsuzdu artık..